Ο Αλέξης Τσίπρας είναι σκιά του παλιού του εαυτού. Αποδείχθηκε ότι δεν είναι ανίκητος, τουναντίον, ηττήθηκε και μάλιστα τόσο καθαρά που δεν επιδέχεται αμφισβήτησης. Κι όμως, έπρεπε να δώσει εξ αρχής έναν αγώνα καταδικασμένο σε αποτυχία, προσποιούμενος ότι πιστεύει την ανατροπή.
Στην ψυχολογία των μαζών υπάρχει μια σημαντική ενότητα, σε ό,τι έχει να κάνει με το «γκελ» των πολιτικών προσώπων: έρχεται ένα σημείο, στο οποίο, ό,τι και να λέει ο πολιτικός, οι πολίτες έχουν κλείσει τα αυτιά τους. Στην πραγματικότητα τον έχουν ξεπεράσει. Αυτή την οδυνηρή κατάσταση δοκιμάζει και ο Αλέξης Τσίπρας. Μιλάει διαρκώς, προσπαθεί να απευθυνθεί στη μεσαία τάξη, αλλά στην κοινή συνείδηση έχει καταγραφεί ως απερχόμενος. Επομένως, ό,τι και να λέει, για τη μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών, δεν είναι παρά το κύκνειο άσμα ενός μέλλοντος…τέως πρωθυπουργού.
Αυτή η παγίδα στασιμότητας φαινομενικά δεν είναι και τόσο επικίνδυνη. Στη χειρότερη, ο κ. Τσίπρας θα μείνει δεύτερος. Κι όμως, σε όλους τους πολιτικούς κύκλους γίνεται πλέον η εκτίμηση ότι η διαφορά της ΝΔ από τον ΣΥΡΙΖΑ τείνει να φύγει πάνω από τις 10 μονάδες. Άρα, ο κ. Τσίπρας δεν θα έχει χάσει απλώς, αλλά, εφόσον επιβεβαιωθεί αυτό το σενάριο, θα έχει υποστεί τη βαρύτερη πολιτική ήττα εν ενεργεία πρωθυπουργού εδώ και πολλά χρόνια.
Ο εξ απορρήτων
