Η Γαλλία αγαπά τις αντιφάσεις της. Στον κινηματογράφο αναζητά το ανάστημα του Ντε Γκολ, ενώ στον δρόμο ανακαλεί το πνεύμα του Μάη του ’68.
Από τη μία, η γοητεία ενός ηγέτη που συμβολίζει αντίσταση και εθνική αυτοπεποίθηση. Από την άλλη, η επιθυμία αμφισβήτησης κάθε εξουσίας.
Ο στρατηγός και η κάλπη
Το 1968, οι φοιτητικές κινητοποιήσεις άνοιξαν έναν ευρύτερο κύκλο κοινωνικής σύγκρουσης. Στη συνέχεια, οι εργατικές απεργίες παρέλυσαν τη χώρα.
Ωστόσο, ο Ντε Γκολ απάντησε πολιτικά. Προκήρυξε εκλογές και οι γκολικοί πέτυχαν σαρωτική νίκη. Τα οδοφράγματα δεν καθόρισαν το εκλογικό αποτέλεσμα.
Παράλληλα, εκείνος ο Μάης άφησε βαθύ πολιτισμικό αποτύπωμα. Αμφισβήτησε ιεραρχίες και επιτάχυνε αλλαγές στις σχέσεις, στην εκπαίδευση και στην καθημερινότητα.
Νοσταλγία ηγεσίας, επιμονή στην αμφισβήτηση
Η κοινωνική διαμαρτυρία χρειάζεται πολιτικό περιεχόμενο. Αντίστοιχα, η νοσταλγία ενός ισχυρού προσώπου δεν προσφέρει από μόνη της κυβερνητικό σχέδιο.
Επιπλέον, οι βανδαλισμοί δεν ενισχύουν τα κοινωνικά αιτήματα. Αντίθετα, δίνουν χώρο στον φόβο και απομακρύνουν τη συζήτηση από τις πραγματικές ανάγκες.
Η γαλλική αντίφαση χωρά δύο επιθυμίες: αποτελεσματική ηγεσία και διαρκή έλεγχο της εξουσίας. Το δύσκολο αρχίζει όταν η πολιτική πρέπει να υπηρετήσει ταυτόχρονα και τις δύο.
