Η τοποθέτηση του Σωκράτη Φάμελλου, με χαρακτηρισμούς περί «κυβέρνησης διαφθοράς», εγείρει ερωτήματα ως προς τη συμβολή της στον δημόσιο διάλογο, καθώς τέτοιου τύπου γενικεύσεις χωρίς συγκεκριμένη τεκμηρίωση τείνουν να ενισχύουν την πόλωση αντί να προάγουν ουσιαστικές λύσεις.
Η έμφαση σε φορτισμένη ρητορική, χωρίς σαφές και αναλυτικό πλαίσιο προτάσεων, μπορεί να εκληφθεί ως επικοινωνιακή επιλογή που δεν βοηθά στην παραγωγή εποικοδομητικού πολιτικού λόγου ούτε στην ενίσχυση της εμπιστοσύνης των πολιτών προς τις θεσμικές διαδικασίες.
