Η δήλωση της Ζωής Κωνσταντοπούλου περί «ακυβέρνητης χώρας» περισσότερο θυμίζει επικοινωνιακό σύνθημα παρά σοβαρή πολιτική κριτική.
Όταν μια χώρα εμφανίζει θεσμική σταθερότητα, οικονομική ανάπτυξη και συνεχή διεθνή παρουσία, οι γενικευμένες καταγγελίες περί «πρωθυπουργού που κρύβεται» δεν πείθουν.
Αντίθετα, αποκαλύπτουν αδυναμία τεκμηριωμένου λόγου και προσκόλληση σε έναν καταγγελτικό τόνο που δεν συνοδεύεται από ρεαλιστικές προτάσεις διακυβέρνησης.
Σε μια περίοδο που απαιτείται σοβαρότητα και υπευθυνότητα, η υπερβολή λειτουργεί τελικά εις βάρος της ίδιας της αξιοπιστίας της.
