Τον πολύ μακρινό Σεπτέμβρη του 1843, επί βασιλείας Όθωνα, λαός και στρατός απαίτησαν και κέρδισαν την αλλαγή πολιτεύματος από την απόλυτη μοναρχία στη συνταγματική.
Η μεγαλειώδης απεργία του 1943 εν μέσω γερμανικής κατοχής, τα Ιουλιανά του 1965, η βραδιά της πτώσης της δικτατορίας και της έλευσης του Κωνσταντίνου Καραμανλή, η προεκλογική συγκέντρωση του 1981 πριν την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, τα συλλαλητήρια για το θρήσκευμα στις ταυτότητες το 2000, οι πορείες μετά τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου τον Δεκέμβριο του 2008, το κίνημα των αγανακτισμένων για αρκετούς μήνες το 2011 εναντίον των μέτρων του πρώτου μνημονίου, το δημοψήφισμα του 2015, η μεγάλη διαδήλωση πανελλαδικά με αφορμή τη συμπλήρωση 2 ετών απ’ το πολύνεκρο δυστύχημα των Τεμπών, τον Φεβρουάριο του 2025.
Ενδιάμεσα αυτών των σημαντικών γεγονότων που προαναφέρθηκαν, υπάρχουν πλήθος από ημερομηνίες, χρονολογίες, απεργίες, πορείες ή μικρές συγκεντρώσεις για ετερόκλητα γεγονότα και ζητήματα. Το θέμα είναι η συμμετοχή. Οι περισσότερες εξ αυτών περιορίζονται σε μια μονόλεπτη αναφορά στο δελτίο ειδήσεων και σε δέκα μούντζες των καθυστερημένων οδηγών. Οι συμμετέχοντες μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι το βράδυ ότι έπραξαν το καθήκον τους να αντισταθούν, να επαναστατήσουν σε ένα αντιλαϊκό μέτρο αλλά στην ουσία δεν έχουν καταφέρει τίποτα. Μόνο λίγο αλατοπίπερο στην υπέροχη ψευδαίσθηση τους.
Τα μέτρα θα ψηφιστούν, θα εκτελεστούν για εμάς, χωρίς εμάς.
Η αντίσταση και η διεκδίκηση δεν περιορίζονται στη συμμετοχή στην αυριανή διαδήλωση. Είναι στάση ζωής. Είναι τρόπος ζωής. Εμπεριέχει γνώση της ιστορίας του τόπου, γνώση των νόμων του συντάγματος, γνώση των δικαιωμάτων του πολίτη. Ποια η ουσία να κλέβεις, να χρωστάς, να εξουσιάζεις, να απατάς, να ψεύδεσαι και αύριο να διαδηλώνεις;
Θυμάμαι τις πρώτες μέρες της “ελευθερίας” από τη δεύτερη πολύμηνη καραντίνα για τον COVID-19, τα βράδια η Αθήνα γινόταν μια λαό θάλασσα στα μπαρ και στις πλατείες. Πνιγόταν στο αλκοόλ και στις ουσίες και σφαζόταν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για τα εμβόλια, όμως για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια που είχε εκτελεστεί ήδη στο απόσπασμα, οι φωνές αντίστασης ήταν λίγες. Ύστερα οι εκπρόσωποι της υποτιθέμενης υγείας μας, κατέλαβαν θέσεις εξουσίας και πλούτισαν.
Και τώρα καμιά φορά περιδιαβαίνοντας τους δρόμους αυτής της πόλης όταν βλέπω τους ανθρώπους στα μάτια και τα σκυμμένα κεφάλια και σώματα, σκέφτομαι αν ποτέ κάποτε θα πιστέψουν στους ίδιους τους εαυτούς τους.
Και σκέφτομαι και κάτι άλλο. Αν κάποια μέρα έκλειναν τα πάντα. Έκλειναν τα καταστήματα, οι υπηρεσίες, οι οργανισμοί και όλοι εμείς κατεβαίναμε στο δρόμο για ένα 24ωρο, θα άλλαζε κάτι στην ουσία του;
Ναι ακόμα ελπίζω!
