Βιώνουμε ορισμένες πρωτοφανέρωτες καταστάσεις. Η χώρα μας περνά το δεύτερο κύμα της πανδημίας και είναι στη χειρότερη φάση, όσο και αν υπάρχουν ορισμένα αισιόδοξα σημάδια μπροστά μας. Αλλά, τις επόμενες μέρες έρχονται τα χειρότερα: οι νοσηλείες και οι διασωληνώσεις θα αυξηθούν. Οι θάνατοι θα αυξηθούν. Δεν αποκλείεται να δούμε και τριψήφιο αριθμό νεκρών καθημερινά. Και αυτό θα κρατήσει για αρκετές εβδομάδες ακόμα, μιας και οι νοσηλείες έπονται της ασθένειας.
Όσο το ΕΣΥ λοιπόν περνά μια πραγματική δοκιμασία, ίσως τη μεγαλύτερη στην ιστορία του, εμείς συζητάμε για το αν θα πρέπει να γίνει η πορεία για το Πολυτεχνείο. Ειλικρινά, η συζήτηση δεν θα μπορούσε να είναι γελοιοδέστερη. Δεκάδες άνθρωποι πεθαίνουν καθημερινά κι εμείς καθόμαστε και ασχολούμαστε με μια υπαρξιακή ανάγκη μιας μειοψηφικής τάσης και της Βουλής και ειδικά της κοινωνίας.
Προσέξτε: όσο και αν εξανίστανται τα κόμματα της Αριστεράς για την απόφαση της Αστυνομίας, δεν θα μπορούσε η συγκέντρωση να απαγορευτεί με άλλον τρόπο. Η ΚΥΑ του lockdown αφήνει έξω τις δημόσιες υπαίθριες συναθροίσεις, συνεπώς θα έπρεπε να υπάρχει αιτιολογημένη απαγόρευση της αστυνομικής αρχής. Όπερ και εγένετο. Δεν αρέσει, αλλά έτσι γίνεται.
Υπάρχουν σημαντικότερα προβλήματα και θα φάμε δύο μέρες να τσακωνόμαστε γι’ αυτό το ζήτημα. Υπό άλλες περιπτώσεις, δεν θα το συζητούσαμε καν. Ιδίως, εφόσον επρόκειτο για μια παρέλαση, η αριστερή νομενκλατούρα θα ήταν πρώτη στη σπουδή για την απαγόρευση. Δύο μέτρα και δύο σταθμά φυσικά. Και, βεβαίως, προτεραιότητες…
