Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική ζωή όπου η δημόσια σφαίρα παρασύρεται από την υπερέκθεση και δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι ένα νέο, ακαταμάχητο ρεύμα καταφθάνει.
Όσο περνούν οι ημέρες, γίνεται ολοένα και πιο εμφανές ότι το νέο βιβλίο του Αλέξη Τσίπρα δεν λειτουργεί ως εργαλείο επανατοποθέτησης, αλλά ως θρυαλλίδα που ανατινάζει παλιές ισορροπίες και ξυπνά μνήμες που
Όταν η πολιτική ζωή μιας χώρας μοιάζει περισσότερο με κακογραμμένη σάτιρα παρά με οργανωμένο δημοκρατικό σύστημα, τότε δεν τίθεται ζήτημα «κινδύνου» αλλά ζήτημα πραγματικότητας. Και η σημερινή ελληνική πραγματικότητα είναι αυτή ακριβώς:
Η εμμονή δεν είναι σκέψη ούτε συναίσθημα∙ είναι μια σκιά που σέρνεται πίσω από όσους πείστηκαν ότι η Ιστορία τούς είχε τάξει δικαίωση. Κι όταν εκείνη τους προσπέρασε, γύρισαν εναντίον της.
Στην Ελλάδα, όπου η πολιτική κουλτούρα συχνά κινείται ανάμεσα στην υπερηφάνεια και την απραξία, κάθε προσπάθεια προσέγγισης με την Τουρκία ισοδυναμεί με πολιτική αυτοχειρία.
Η πρόσφατη ομιλία του Κώστα Καραμανλή στην εκδήλωση προς τιμήν της Άννας Ψαρούδα-Μπενάκη επανέφερε το όνομά του στο επίκεντρο της πολιτικής επικαιρότητας.