Χθες το βράδυ, έγινα ωτακούστρια σε σχόλιο για το τραγικό συμβάν των αυτοκτονιών των κοριτσιών που είδε το φως της δημοσιότητας: “οι άνθρωποι πέφτουν από τα μπαλκόνια σαν να είναι κάποιου είδους
Βλέποντας και ακούγοντας τις «προτάσεις» του Ιράν για μόνιμη ειρήνη με τους Αμερικανούς «αιώνιους εχθρούς»… (αν κάτι τέτοιο είναι δυνατό…) συμπεραίνουμε ότι τα κύρια ζητήματα της (υποτιθέμενης) «διαπραγμάτευσης» είναι δύο: 1) «Άνοιγμα»
Το ερώτημα που γένναται λοιπόν και θα προσπαθήσουμε να αναλύσουμε, είναι το εάν τελικά δικαιούμαστε ή ακόμα καλύτερα εάν είναι προς όφελος μας να πανηγυρίζουμε