Η πρόσφατη συμφωνία μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν, η οποία αναμένεται να συμβάλει στην ομαλοποίηση της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ και στην αύξηση της προσφοράς πετρελαίου στις διεθνείς αγορές, δημιουργεί προσδοκίες για
«Η Ελλάδα βρίσκεται εγκλωβισμένη ανάμεσα στο “εντός” και το “εκτός”, ανάμεσα στην εικόνα που ο Δυτικός κόσμος της επέβαλε και στην πραγματικότητα που ζουν οι ίδιοι.» — Michael Herzfeld, Ours Once More,
Αρχικά νόμιζα ότι μου έκανε πλάκα ή ίσως αυτοτρολαριζόταν. Αλλά στη συνέχεια, βλέποντας τη σοβαρότητα στο βλέμμα του και το συνοφρυωμένο του προσώπου του, κατάλαβα ότι μιλούσε σοβαρότατα.
Αυτό που συμβαίνει τελευταίες ημέρες με τις επικείμενες εκλογές της 21 Μαΐου, οι οποίες διεξάγονται με το σύστημα της απλής αναλογικής, είναι τουλάχιστον παρανοϊκό.
Φρένο αλλά όχι «στοπ» στις αυξήσεις επιτοκίων έβαλε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, κινδυνεύοντας να βρεθεί αντιμέτωπη με τα λάθη πολιτικής του παρελθόντος.
Διαβάζω πως οι συνιστώσες ΣΥΡΙΖΑ με τις ευλογίες του #τσιπρα και ο Τσακαλώτος, μιλούν για «διαπραγματεύσεις» σε ότι αφορά το δημόσιο χρέος με σκοπό την μείωση του, ταυτόχρονα πως υπάρχει σχέδιο για
Αν αυτή η αφόρητη γκρίνια με τους φανταστικούς εχθρούς και τον μόνιμο παρονομαστή «άδικη κοινωνία» δεν προερχόταν από τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, είναι βέβαιο ότι δεν θα καταλήγαμε στο συμπέρασμα ότι #της_κοντής_λωλής_της_φταίνε_οι_τύχες..
Είναι προφανές πως όταν ένας βουλευτής (μέλος της νομοθετικής και ελεγκτικής εξουσίας) είναι συγχρόνως και υπουργός (δηλαδή μέλος της εκτελεστικής εξουσίας), η (απλώς αναφερόμενη στο άρθρο 26 του Συντάγματος, βλ. Σημείωση (1)
Οι Πολιτικοί δεν έχουν όρια, αυτό είναι πασίγνωστο από παλιά. Κι οι Πολίτες απ’ την άλλη δεν έχουν κορεσμό, αντίδραση, κυριεύονται από απάθεια κι αδιαφορία.