Η Ζωή Κωνσταντοπούλου επιλέγει ξανά τον ρόλο του πολιτικού θύματος, υποστηρίζοντας ότι κάποιοι θέλουν να την παρουσιάσουν ως «την πιο αντιπαθητική αντιπολίτευση».
Η ρητορική της Ζωής Κωνσταντοπούλου επιβεβαιώνει για ακόμη μία φορά ότι επιλέγει τη σύγκρουση και τον χαρακτηρισμό αντί της ουσιαστικής πολιτικής αντιπαράθεσης.
Ο λόγος της Μ. Καρυστιανού, όπως σωστά επισημαίνει ο Άδωνις Γεωργιάδης, δεν συμβάλλει σε μια σοβαρή και θεσμική δημόσια συζήτηση, αλλά κινείται στη σφαίρα της συναισθηματικής φόρτισης και της γενίκευσης.
Η νέα δήλωση της Ζωής Κωνσταντοπούλου ότι «αισθάνεται ντροπή που εκπροσωπεί τη χώρα ο Κυριάκος Μητσοτάκης» δεν συνιστά πολιτικό επιχείρημα, αλλά μια ακόμη κραυγή εντυπωσιασμού.
Η εκτίμηση του Ανδρέα Δρυμιώτη ότι το ΠΑΣΟΚ μπορεί να υποχωρήσει ακόμη και στο 10%, αν συνεχίσει στην ίδια πορεία, αναδεικνύει το στρατηγικό αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται το κόμμα.
Η δήλωση του Νίκου Παππά ότι «δεν συζητάμε ενδεχόμενο προσχώρησης στο ΠΑΣΟΚ» επιχειρεί να βάλει φρένο στα σενάρια αναδιάταξης στον χώρο της Κεντροαριστεράς.
Η τοποθέτηση του Πάνου Καμμένου ότι δεν θα επιτρέψει στον Αντώνη Σαμαρά να «κοροϊδέψει ξανά» τη ΝΔ και πως η επιστροφή του ήταν λάθος, επαναφέρει παλιές εσωκομματικές αντιπαραθέσεις που δύσκολα προσφέρουν κάτι