Μετά τη χθεσινή ιστορική απόφαση του Συμβουλίου Εcofin της ΕΕ να αναστείλει τους δημοσιονομικούς κανόνες του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης, επιτρέποντας με τον τρόπο αυτό στα κράτη μέλη να αυξήσουν τις δημόσιες δαπάνες, τη «σκυτάλη» παίρνει σήμερα το Εurogroup, το οποίο θα αναζητήσει και άλλα εργαλεία για την αντιμετώπιση των σοβαρών επιπτώσεων του κορωνοϊού στην ευρωπαϊκή οικονομία.
Η απάντηση της ευρωζώνης στην κρίση θα είναι «χωρίς όρια και με πολύ αλληλεγγύη μεταξύ των κρατών μελών, δήλωσε στη Λισαβόνα o πρόεδρος του Εurogroup, Mάριο Σεντένο, ο οποίος θα προεδρεύσει της σημερινής τηλεδιάσκεψης των υπουργών Οικονομικών.
Τις τελευταίες μέρες κορυφαίοι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι, όπως ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Σαρλ Μισέλ και η πρόεδρος της Κομισιόν, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν ανέβασαν με δηλώσεις τους ψηλά τον πήχη των προσδοκιών, ωστόσο αν τα κράτη μέλη πάνε μακριά και κατά πόσο στην από κοινού αντιμετώπιση της κρίσης θα πρέπει να επιβεβαιωθεί στην πράξη, κάτι που αυτή τη στιγμή δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο.
Θα εκδοθεί τελικά κοινό ευρωομόλογο;
Στο σημερινό Εurogroup, που θα ξεκινήσει αργά το απόγευμα, οι συζητήσεις αναμένεται να επικεντρωθούν στο πώς θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν τα περίπου 400 δισ. ευρώ, που διαθέτει σε εγγυήσεις ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ESM). Η αποστολή του εν λόγω ταμείου περιορίζεται σήμερα στη διάσωση χωρών με δημοσιονομικό εκτροχιασμό, οι οποίες υποχρεώνονται στην εφαρμογή μνημονίου προσαρμογής, όπως έγινε τα προηγούμενα χρόνια με την Ελλάδα και άλλες χώρες.
Πολλές κυβερνήσεις της ευρωζώνης, επικαλούμενες «εξαιρετικές περιστάσεις» λόγω της κρίσης του κορωνοϊού, ζητούν τώρα τη διεύρυνση του ρόλου του Ταμείου ώστε να μπορέσει να στηρίζει χώρες αλλά και την ανάκαμψη της ευρωπαϊκής οικονομίας χωρίς μνημόνια.
Ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί επίσης για την έκδοση ενός κοινού ευρωομολόγου για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων της κρίσης. Ωστόσο στο θέμα του ευρωομολόγου θα πρέπει να καμφθούν οι πάγιες αντιρρήσεις των χωρών του βορρά, οι οποίες εμφανίζονται ιδιαίτερα επιφυλακτικές σε οποιαδήποτε μορφή αμοιβαιοποίησης χρέους.
