«Και τώρα, μεταρρυθμίσεις» είναι ο τίτλος στο σχόλιο της Süddeutsche Zeitung, που επισημαίνει τις ευθύνες του καγκελάριου Φρίντριχ Μερτς και της κυβέρνησής του.
Μεταξύ άλλων διαβάζουμε: «Τι έχει να χάσει ο Φρίντριχ Μερτς; Αν συνεχίσει έτσι, ο χριστιανοδημοκράτης καγκελάριος ούτως ή άλλως δεν πρόκειται να διεκδικήσει την επανεκλογή του στις επόμενες βουλευτικές εκλογές. Έχει λοιπόν στη διάθεσή του, σύμφωνα με τη γλώσσα των αριθμών, κάτι παραπάνω από δύο χρόνια, για να κάνει ό,τι μπορεί, ώστε η Γερμανία να ορθοποδήσει και πάλι. Τι περιμένει λοιπόν ο Φρίντριχ Μερτς;»
Η εφημερίδα του Μονάχου εκτιμά ότι η τελευταία πρόγνωση των κορυφαίων Ινστιτούτων Οικονομικών Ερευνών στη Γερμανία, που κάνει λόγο για ανάπτυξη 1,3% το 2026, δίνει κάποιες ελπίδες. Επισημαίνει ωστόσο ότι η γενικότερη εικόνα παραμένει επισφαλής, καθώς «παραμένουν οι γεωπολιτικοί κίνδυνοι και οι προκλήσεις. Η τροφοδοσία με πετρέλαιο κάθε άλλο παρά έχει διασφαλιστεί, ο Τραμπ – φανατικός θιασώτης των εμπορικών δασμών – θα παραμείνει για άλλα δύο χρόνια στον Λευκό Οίκο, η Ρωσία θα συνεχίσει να επιδίδεται σε υβριδικό πόλεμο εναντίον της Δύσης και ο κινεζικός ανταγωνισμός στις τεχνολογίες αιχμής ασφαλώς δεν πρόκειται να υποχωρήσει».
Στο ίδιο μήκος κύματος, η Augsburger Allgemeine σημειώνει: «Το δημόσιο χρέος είναι υψηλό, το κόστος της ενέργειας και οι αυξημένες τιμές επιβαρύνουν επιχειρήσεις και καταναλωτές, οι μεταρρυθμίσεις της κυβέρνησης υπάρχουν μόνο στα χαρτιά μέχρι στιγμής. Και οι ιδιωτικές επενδύσεις εντός συνόρων, που θέτουν τα θεμέλια για τη μελλοντική μας ευημερία, δεν έχουν αποδώσει ακόμη. Η κυβέρνηση έχει ακόμη αρκετό χρόνο στη διάθεσή της, προκειμένου να παγιωθεί η ανοδική πορεία της οικονομίας.».
Ευθύνες (και) στους εργαζόμενους;
Η Frankfurter Allgemeine Zeitung (FAZ) εστιάζει στις μισθολογικές διεκδικήσεις του συνδικάτου IG Metall που ξεπερνούν το 5%, προκειμένου να αντισταθμιστούν οι απώλειες του πληθωρισμού. Ο αρθρογράφος κατηγορεί το συνδικάτο ότι κινείται σε ένα «παράλληλο σύμπαν»: «Μεγάλο κομμάτι της γερμανικής βιομηχανίας βρίσκεται σε ένα σπιράλ κατάρρευσης, το οποίο δύσκολα θα ξεπεραστεί χωρίς να ληφθούν μέτρα για τη μείωση του κόστους παραγωγής. Καθώς δεν πρόκειται να υποχωρήσουν σε εύθετο χρόνο οι υψηλές τιμές της ενέργειας, οι απαιτήσεις για την προστασία του κλίματος και οι εμπορικοί δασμοί, απαιτούνται βήματα σε μία διαφορετική κατεύθυνση, ώστε να γίνουν ξανά ανταγωνιστικές οι επιχειρήσεις, να αποδίδει και πάλι η εγχώρια παραγωγή, να μπει ένα φρένο στον κατήφορο της χώρας ως επενδυτικού προορισμού.
Θα ήταν στο χέρι της κυβέρνησης να περιορίσει την ξέφρενη άνοδο του μη μισθολογικού κόστους της εργασίας, αλλά παραμένει άδηλο αν έχει τη δύναμη να το πράξει. Ένας λόγος παραπάνω για τους κοινωνικούς εταίρους – εν προκειμένω, την IG Metall – να συνεισφέρουν στη σταθεροποίηση της βιομηχανίας και των θέσεων εργασίας εντός συνόρων. Διαφορετικά οι επιχειρήσεις δεν έχουν άλλη επιλογή από το να περιορίσουν το κόστος μειώνοντας το προσωπικό, μεταξύ άλλων, ίσως και μεταφέροντας την παραγωγή τους στο εξωτερικό».
