Ο Αντώνης Σαμαράς δεν ανακάλυψε τώρα την πυρίτιδα. Αντίθετα, παίζει ένα πολύ παλιό έργο της λαϊκής Δεξιάς.
Όταν θέλει εξουσία, ζητά βοήθεια από το Κέντρο. Όταν πετύχει τον στόχο, κοιτά τους ίδιους ανθρώπους σαν ξένο σώμα.
Έτσι πήγε συχνά η ιστορία της παράταξης. Πρώτα οι κεντρώοι έδωσαν πλάτη στα δύσκολα. Μετά άκουσαν ότι δήθεν νοθεύουν την ιδεολογία. Παράλληλα, κάθε φορά που η καθαρόαιμη Δεξιά δεν έφτανε μόνη της στην πλειοψηφία, έψαχνε γέφυρες προς τον μεσαίο χώρο.
Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής άνοιξε τη ΝΔ προς το Κέντρο. Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης έφερε ξανά την παράταξη στην εξουσία. Επίσης, ο Κώστας Καραμανλής κέρδισε με τον «μεσαίο χώρο», όχι με κραυγές καθαρότητας.
Τώρα, ο Σαμαράς βλέπει τον Κυριάκο Μητσοτάκη σαν πρόβλημα. Ωστόσο, ξεχνά ότι το ίδιο Κέντρο βοήθησε τη ΝΔ να νικήσει τον Τσίπρα. Γι’ αυτό, η νέα επίθεση δεν μοιάζει με ιδεολογική σταυροφορία. Μοιάζει με παλιά συνήθεια: πρώτα ζητάς συμμάχους, μετά τους βαφτίζεις εχθρούς.
Και εδώ αρχίζει το πραγματικό ρίσκο. Διότι, αν η μάχη για την «ψυχή της παράταξης» ανοίξει ξανά τον δρόμο στον Τσίπρα, τότε το έργο δεν θα γράψει απλώς νέα πράξη. Θα επαναλάβει το ίδιο λάθος με άλλους πρωταγωνιστές.
