Η ατάκα του Σ. Κεδίκογλου για το «μετέωρο βήμα του ΣΥΡΙΖΑ» δεν λειτουργεί απλώς ως πολιτικό σχόλιο.
Αντίθετα, περιγράφει με ακρίβεια την εικόνα ενός κόμματος που χάνει ρυθμό, προσανατολισμό και κοινωνική επαφή. Παράλληλα, ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνει ότι δεν μπορεί να πείσει ούτε τους δικούς του ανθρώπους για το επόμενο βήμα.
Έτσι, η εσωστρέφεια μεγαλώνει, ενώ η κοινωνία ζητά καθαρές θέσεις, σοβαρό σχέδιο και αξιόπιστη αντιπολίτευση. Ωστόσο, αντί για πολιτική πρόταση, ο ΣΥΡΙΖΑ παράγει αμηχανία, αντιφάσεις και διαρκείς εσωτερικούς τριγμούς.
Γι’ αυτό, η αναφορά στην ταινία του Αγγελόπουλου αποκτά πολιτικό βάρος: ο ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει να περπατά χωρίς κατεύθυνση, ανάμεσα στο παρελθόν του Τσίπρα και σε ένα μέλλον που δεν μπορεί να ορίσει.
Συνεπώς, όσο το κόμμα δεν βρίσκει καθαρή στρατηγική, τόσο θα μένει στο περιθώριο των εξελίξεων.
