Η αναβίωση του διλήμματος «ή μαζί μας ή απέναντί μας» δηλητηριάζει ξανά τον δημόσιο διάλογο.
Το σχήμα «όποιος δεν είναι με τα λιντσαρίσματα είναι με τον Άδωνι» θυμίζει επικίνδυνα τον παλιό διαχωρισμό σε «πατριώτες» και «προδότες». Τέτοιες λογικές δεν υπηρετούν ούτε την πολιτική αντιπαράθεση ούτε τη Δημοκρατία. Αντίθετα, καλλιεργούν κλίμα φόβου, στοχοποίησης και ηθικής εξόντωσης του «άλλου».
Τα γεγονότα στη Νίκαια ανέδειξαν μια ανησυχητική τάση: ομάδες που αυτοαναγορεύονται σε θεματοφύλακες της ηθικής επιχειρούν να καθορίσουν ποιος «δικαιούται» να εισέλθει σε δημόσιο χώρο. Αυτή η πρακτική δεν συνιστά ακτιβισμό αλλά τραμπουκισμό. Όταν η πολιτική δράση μετατρέπεται σε έλεγχο θυρών και αποκλεισμούς πολιτών, αγγίζει τα όρια του θεσμικού εκτροχιασμού.
Η ανοχή σε τέτοιες συμπεριφορές λειτουργεί πολλαπλασιαστικά. Όσο δεν μπαίνουν σαφή όρια, τόσο ενισχύονται τα άκρα και παγιώνεται ένα επικίνδυνο δίπολο ακροαριστεράς – ακροδεξιάς, που τρέφεται από τη σύγκρουση. Η ιστορία έχει δείξει ότι τέτοιες δυναμικές οδηγούν σε κοινωνική πόλωση και βαθύτερα ρήγματα.
Ευθύνη έχουν και όσοι, χωρίς να συμμετέχουν άμεσα, προσφέρουν πολιτική κάλυψη με το «ναι μεν, αλλά». Η σιωπηρή νομιμοποίηση είναι εξίσου επιζήμια. Η υπεράσπιση της Δημοκρατίας δεν μπορεί να είναι επιλεκτική· απαιτεί συνέπεια απέναντι σε κάθε μορφή αυθαιρεσίας, από όπου κι αν προέρχεται.
Σήμερα προέχει η αποκατάσταση της νομιμότητας και του σεβασμού στους θεσμούς. Τα νοσοκομεία, τα πανεπιστήμια, οι δημόσιοι χώροι δεν είναι «τσιφλίκια» κανενός. Αν δεν μπει φρένο τώρα σε τέτοιες πρακτικές, ο λογαριασμός της πόλωσης θα είναι βαρύς για όλους.
