Η Ζωή Κωνσταντοπούλου επιλέγει ξανά τον ρόλο του πολιτικού θύματος, υποστηρίζοντας ότι κάποιοι θέλουν να την παρουσιάσουν ως «την πιο αντιπαθητική αντιπολίτευση».
Ωστόσο, η ίδια τροφοδοτεί αυτή την εικόνα με τον επιθετικό λόγο, τις συνεχείς συγκρούσεις και την έντονη προσωπική προβολή. Παράλληλα, μετατρέπει κάθε κριτική σε υποτιθέμενο σχέδιο εξόντωσης, ώστε να αποφύγει τη συζήτηση για τις πολιτικές της θέσεις.
Επιπλέον, επιχειρεί να εμφανίσει τη θεσμική αντιπαράθεση ως προσωπική δίωξη. Έτσι, η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας επενδύει περισσότερο στην ένταση και λιγότερο σε μια σοβαρή, τεκμηριωμένη αντιπολιτευτική πρόταση.
