Σε πραγματικούς όρους, το ευρώ έχει σημειώσει πτώση λίγο πάνω από 2,5% από την αρχή της χρονιάς, η οποία είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πτώση μετά από αυτή που καταγράφει το SEK. Γενικότερα, το ευρώ διαπραγματεύεται σε απόσταση μικρότερη του 2,0% από τον ιστορικό του μέσο όρο και ως εκ τούτου η άποψη ότι το κοινό νόμισμα είναι υπερτιμημένο δεν είναι αληθής.
Η πορεία της ισοτιμίας καθορίστηκε από πολλούς, σοβαρούς και διαφορετικούς παράγοντες τα τελευταία χρόνια, αλλά πλέον η κρίση χρέους, δεν προβλέπεται να καθορίσει και πάλι την πορεία του νομίσματος. Πλέον το ευρώ επηρεάζεται περισσότερο από τα αποτελέσματα των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων και των διαφόρων συνθηκών που δημιουργούν οι μεταρρυθμίσεις αυτές. Αν προσπαθήσουμε να συγκεντρώσουμε όλους τους παράγοντες που επηρεάζουν το ευρώ, θα δούμε ότι υπάρχουν παράγοντες που επηρεάζουν το νόμισμα με αντίθετο τρόπο.
Αρχικά, μια από τις μεγαλύτερες στηρίξεις που έχει το ευρώ είναι το εμπορικό πλεόνασμα της Ευρωζώνης, με το μεγαλύτερο μέρος φυσικά να προέρχεται από τη Γερμανία. Δεδομένης όμως της έλλειψης επενδύσεων και των προβλημάτων των εταιρειών του χρηματοπιστωτικού κλάδου, το πλεόνασμα αυτό αναμένεται να μειωθεί δραματικά και να κινηθεί πιο κοντά στο μηδέν, γεγονός που θα μειώσει τις ανοδικές πιέσεις στο ευρώ.
Επίσης, οι βραχυπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες επιτοκιακές διαφορές με άλλες αναπτυγμένες οικονομίες, βρίσκονται κάτω από το μέσο όρο. Δεδομένου ότι η ΕΚΤ αναμένεται να είναι η τελευταία από τις μεγάλες κεντρικές τράπεζες που θα ομαλοποιήσει τη νομισματική της πολιτική, οι διαφορές αυτές θα πιέζουν το ευρώ.
