Ναι έκανε λάθη, ναι δεν ήταν όλα καλώς καμωμένα, ναι του καταλογίζω τις εικόνες ντροπής με ανθρώπους μέσα σε χώρους αντίστοιχους των δημοτικών κυνοκομείων αλλά μήπως έκανε το καλύτερο δυνατό; Το καλύτερα δυνατό, όχι το καλύτερο γενικά.
Μια Ελλάδα σε οικονομική -και το 15 σε πολιτική- κρίση με τη Χρυσή Αυγή τρίτο κόμμα. Από τη μία οι ακροδεξιοί -και δυστυχώς όχι μόνο αυτοί με την ταμπέλα- να διώχνουν τα προσφυγόπουλα από τα σχολεία, να μη καταδέχονται να μοιραστούν τις γειτονιές τους και να είναι ικανοί ακόμη και ζητήσουν ν αφήσουν τους ανθρώπους να πνίγουν. Από την άλλη οι “αλληλέγγυοι” που νομίζουν ότι οι μετανάστες θα ενσωματωθούν ως διά μαγείας αρνούμενοι τη σκληρή πραγματικότητα και προκαλώντας αρκετές φορές μεγαλύτερα προβλήματα από τη βοήθεια που προσφέρουν. Κι από πάνω μια Ευρώπη που ουδέποτε τήρησε τις υποσχέσεις της και μια Τουρκία αδίστακτη σε κάθε ευκαιρία.
Ο Μουζάλας το πάλεψε πολύ. Φοβάμαι ότι αν είχαμε άλλον στην θέση του ή θα τα έκανε όπως η Χριστοδουλοπούλου, που νόμιζε ότι οι πρόσφυγες-μετανάστες λιάζονται, ή θα τους έπνιγε στην θάλασσα. Ο Μουζάλας πήρε μια βόμβα που έσκαγε στα χέρια της Ελλάδας και κατάφερε να ελαχιστοποιήσει τις απώλειες. Ο Μουζάλας επαγγελματίας πολιτικός δεν ήταν, ιδρυτικό μέλος των Γιατρών του Κόσμου ήταν και έφτασε να γίνεται στόχος όλων μηδενός εξαιρουμένου.
Ο Τσίπρας μάλλον δεν έκανε τόσο τη χάρη στους “53”, όσο τη χάρη στο Μουζάλα μετά από 2,5 χρόνια στην ηλεκτρική καρέκλα του υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής να κοιμηθεί μια νύχτα ήρεμος.
