Κάθε άνθρωπος δικαιούται να έχει φιλοδοξίες. Από τον πιο χαμηλό κρίκο της ιεραρχίας μέχρι την κορυφή, η πρόοδος μέσα από εργασία, γνώση και εμπειρία είναι όχι μόνο θεμιτή αλλά και επιθυμητή.
Το πρόβλημα δεν είναι η φιλοδοξία. Το πρόβλημα αρχίζει όταν αυτή μεταμφιέζεται σε αυθεντία χωρίς υπόβαθρο, σε βεβαιότητα χωρίς διαδρομή.
Η δημόσια παρέμβαση της κυρίας Καρυστιανού για την επικείμενη συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν κινήθηκε δυστυχώς σε αυτό το δεύτερο επίπεδο.
Με ύφος επιτακτικό, σχεδόν εξεταστικό, επιχείρησε να απευθυνθεί στον πρωθυπουργό σαν να βρισκόταν σε θέση θεσμικής ισοτιμίας ή έστω ειδικής γνώσης επί της εξωτερικής πολιτικής. Δεν ήταν απλώς ατυχές. Ήταν αφελές.
Η εξωτερική πολιτική δεν είναι ανάρτηση στο διαδίκτυο ούτε πεδίο για συναισθηματικούς αυτοσχεδιασμούς. Είναι αποτέλεσμα θεσμικής συνέχειας, διπλωματικής εμπειρίας και δύσκολων ισορροπιών. Όταν αυτά αγνοούνται, το αποτέλεσμα δεν είναι «παρέμβαση», αλλά φαιδρότητα.
Ακόμη πιο ανησυχητική είναι η ευκολία με την οποία εκτοξεύονται βαριές λέξεις, όπως «εθνική προδοσία», χωρίς επίγνωση του βάρους τους. Όταν όλα βαφτίζονται προδοσία, τότε τίποτα δεν είναι σοβαρό.
Ο δημόσιος λόγος απαιτεί μέτρο, γνώση και ταπεινότητα. Χωρίς αυτά, ακόμη και οι πιο φορτισμένες προθέσεις καταλήγουν να αποκαλύπτουν όχι θάρρος, αλλά πολιτική ανωριμότητα.
