Υπάρχει κάτι που δεν φαίνεται στις δημοσκοπήσεις, αλλά το νιώθεις αν κάτσεις δίπλα τους.
Όχι στα έδρανα, αλλά σε ένα τραπέζι, χαλαρά, χωρίς μικρόφωνα. Εκεί αποκαλύπτεται η αλήθεια. Και η αλήθεια είναι απλή: η Κοινοβουλευτική Ομάδα της Νέα Δημοκρατία δεν είναι απλώς κουρασμένη. Είναι αποσυντονισμένη.
Δεν μιλάμε για τη γνωστή γκρίνια της εξουσίας. Αυτή υπήρχε πάντα. Μιλάμε για κάτι βαθύτερο. Για μια διάχυτη αίσθηση ματαιότητας. Βουλευτές που δεν πιστεύουν πια σε αυτό που υπερασπίζονται. Που αντιδρούν περισσότερο από συνήθεια παρά από πεποίθηση.
Και το πιο ανησυχητικό; Δεν έχουν ούτε κοινό στόχο ούτε κοινό αφήγημα. Άλλοι τα βάζουν με το Μαξίμου, άλλοι με την επικοινωνία, άλλοι με τους συναδέλφους τους. Όλοι με όλους. Και κανείς δεν προτείνει κάτι συγκροτημένο.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης εξακολουθεί να κρατά το τιμόνι, αλλά το πλήρωμα δείχνει να τραβά σε διαφορετικές κατευθύνσεις. Και σε ένα καράβι, αυτό δεν είναι ποτέ καλό σημάδι.
Η κόπωση δεν είναι μόνο πολιτική. Είναι υπαρξιακή. Είναι το «φτάνει πια» που δεν λέγεται δημόσια, αλλά ακούγεται καθαρά πίσω από κλειστές πόρτες.
Και όταν μια κυβερνητική πλειοψηφία φτάνει στο σημείο να μην πιστεύει η ίδια στον εαυτό της, τότε το πρόβλημα δεν είναι η αντιπολίτευση. Είναι εσωτερικό.
