Τα κόμματα της αντιπολίτευσης θεωρούν -και φοβούνται- την επικοινωνία της κυβέρνησης ως το πιο ισχυρό όπλο της.
Σαφώς υπάρχει επικοινωνιακή υπεροχή της κυβέρνησης έναντι των «μαθητευόμενων μάγων» της αντιπολίτευσης, που προσπαθούν να την αντιμετωπίσουν. Και προσπαθούν ανεπιτυχώς, για έναν βασικό λόγο. Δεν έχουν πολιτική-μήνυμα για να την αντιμετωπίσουν. Με αποτέλεσμα να καταφεύγουν σε κατασκευασμένη πολιτική υστερία, fake news και ένταση, επί δευτερευόντων θεμάτων.
Όμως δεν είναι λίγες οι φορές που η επικοινωνία της κυβέρνησης ήταν αυτή που δημιούργησε μερικά από τα μεγαλύτερα πολιτικά προβλήματα, τα οποία αντιμετώπισε κυρίως τα τελευταία 4 χρόνια. Ίσως το πιο κραυγαλέο λάθος επικοινωνιακό της κυβέρνησης ήταν ο ενοχικός και φοβικός τρόπος που αντιμετώπισε την τραγωδία των Τεμπών. Με αποτέλεσμα επί έναν χρόνο η κυβέρνηση να βρίσκεται «στα σχοινιά» και να δέχεται direct επίθεση σε απροστάτευτο πρόσωπο, λόγω ενός ανύπαρκτου ξυλολίου και κάποιων δήθεν χαμένων βαγονιών. Με «δίδυμο αδελφάκι» του τη λάθος συμπερίληψη του Κ. Καραμανλή στα ψηφοδέλτια της Ν.Δ. για τις εκλογές του 2023.
Υπήρξαν κι άλλα λάθη. Ας μείνουμε όμως στα πρόσφατα, τον χειρισμό της δικογραφίας του ΟΠΕΚΕΠΕ και του «θέματος Λαζαρίδη». Για τον ΟΠΕΚΕΠΕ: Αν δεν υπήρχε η αρχική φοβισμένη δήλωση του Π. Μαρινάκη, μετά την ανακοίνωση της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, πως «πρόκειται για σοβαρή εξέλιξη», όλη η συζήτηση που έγινε δεν θα ήταν η ίδια. Από το περιεχόμενο της δικογραφίας προκύπτει ότι οι κατηγορίες που βαρύνουν τους περισσότερους από τους 11+2 βουλευτές, των οποίων αύριο θα αρθεί η ασυλία, χαρακτηρίζονται πλέον απ’ όλους τους σοβαρούς νομικούς ως «αστείες». Αν δεν υπήρχε η «σοβαρή εξέλιξη», που παρέπεμπε ευθέως σε κάτι σοβαρό και το όλο θέμα αντιμετωπιζόταν εξ αρχής σαν αυτό που τελικά ήταν, η Ν.Δ. δεν άκουγε το αρκτικόλεξο ΟΠΕΚΕΠΕ και θα έχανε για μερικές μέρες τη μιλιά της. Κινδύνευσε να χάσει τη μάχη του «αμιγώς γαλάζιου σκανδάλου» και αδίκησε την ουσιαστική προσπάθειά της να βάλει ένα οριστικό τέλος στη διαχρονική παθογένεια των αγροτικών επιδοτήσεων, εντάσσοντας τον ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ.
Για το «θέμα Λαζαρίδη»: Χρειάστηκαν 18 (!) μέρες για να γίνει το αυτονόητο. Αφού μεσολάβησαν λάθη επί λαθών και από τον ίδιο τον Μ. Λαζαρίδη και από την κυβέρνηση. Η κυβέρνηση έδινε μια μάχη χαμένη από χέρι. Όποιος τα έβαλε με το αδιόριστο παιδί του νεοέλληνα έχασε 100-0. Πόσω μάλλον αν το παιδί του έχει αναγνωρισμένο πτυχίο και διδακτορικό.
Νόμιμα ή όχι, τότε που διορίστηκε ο τελικά παραιτηθείς υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης χωρίς πανεπιστημιακό πτυχίο, καλώς ή κακώς ελάχιστοι παρακολούθησαν την προσπάθεια της κυβέρνησης. Και πολλοί, καλώς ή κακώς, συνέδεσαν τα δικά τους παιδιά, όπως τα συνέδεσαν και με τα παιδιά της μοιραίας αμαξοστοιχίας των Τεμπών. Αλλά και ο ίδιος, για τη δική του προστασία, δεν παραιτήθηκε εγκαίρως, αποφεύγοντας την τραγική διαχείριση που έκανε στο δικό του πρόβλημα. Αφέθηκε και το πρόβλημα, δεν έμεινε ως πρόβλημα του Μ. Λαζαρίδη…
