Στα 114 χρόνια ελεύθερου βίου της η πόλη της Θεσσαλονίκης είχε την τύχη να γίνει το εθνικό κέντρο των πιο δραματικών κοινωνικών και πολιτικών σκηνικών.
Από την δολοφονία του βασιλέως Γεωργίου το 1913, τις σκιώδεις κομουνιστικές οργανώσεις των «αρχειομαρξιστών» του μεσοπολέμου με την αντεθνική δράση, τους μετέπειτα δωσίλογους της φασιστικής οργάνωσης «3Ε» που το 1931 είχε πυρπολήσει τον οικισμό του «Κάμπελ» στα ανατολικά της πόλης, την δολοφονία του Αμερικανού δημοσιογράφου Πόλκ το 1948 και την δολοφονία Λαμπράκη το 1963. Πάντα πίσω από τις σκιές και στα στενά αυτής της πόλης υπήρχε κρυμμένο ένα καλά οργανωμένο παρακράτος που αραιά αλλά εκκωφαντικά, πολλές φορές, έκανε την εμφάνιση του.
Τι και αν τα κέντρα αυτού του Θεσσαλονικιώτικου παρακράτους φέρονται να έχουν τελείως διαφορετικές ιδεολογικές καταβολές στην ουσία πρόκειται για έναν ενιαίο μόρφωμα που προσπαθεί διαχρονικά να επιβληθεί δια της βίας στην κοινωνική και πολιτική ζωή της πόλης.
Το Σάββατο 27/6, στην επέτειο της πυρπόλησης του «Κάμπελ», ομάδα της οργάνωσης «Ρουβίκωνας» σε μια απροκάλυπτα αντισημιτική δράση παρέλασε σε έναν στενό δρόμο της περιοχής του Βαρδάρη σε ναζιστικό σχηματισμό φορώντας χαρακτηριστικά μπλουζάκια και πετώντας προκηρύξεις, έβγαλαν αρκετές φωτογραφίες της «παραστρατιωτικής» τους παράταξης και τις προπαγάνδιζαν στα ΜΚΔ. Τα σύμβολα, οι μνήμες, η επιβολή δια του φόβου, ο έλεγχος της περιοχής, τι αισχρός συνδυασμός!
Το βράδυ εκείνο στην πόλη γίναμε μάρτυρες της νεκρανάστασης του παλαιού εκείνου παρακράτους.
Μετά 48 ώρες στην Θεσσαλονίκη το ανατέλλον παρακράτος ξαναχτύπησε με μπαράζ εμπρηστικών επιθέσεων κατά στελεχών της ΝΔ. Αυτή την φορά δεν μείνανε μόνον στα σύμβολα αλλά είχαμε και θύματα, με μια αθώα γυναίκα να χάνει την ζωή της.
Το τέρας θέλει αίμα για να θεριέψει….
Τι ζητάει τώρα το παρακράτος; Τι διεκδικεί; Η σύγχρονη εποχή το έχει ξεπεράσει. Η Ελλάδα μετά την κρίση δεν έχει θέση για αυτό. Η πλειοψηφία της κοινωνίας δεν το δικαιολογεί πλέον και δεν το υποθάλπει. Ξέρει ότι το περιθώριο είναι ο προορισμός του και η καταδίκη του. Σε μια απέλπιδα προσπάθεια διεκδικεί μερίδιο μέσα από την τρομοκρατία στις ζωές μας.
Και αυτή την φορά η κατάληξη είναι βέβαιη, το παρακράτος θα αποτύχει. Γιατί, στην μάχη ανάμεσα στην ελευθερία και την τρομοκρατία, η ελευθερία κερδίζει πάντα μόνον μια μάχη. Την τελευταία!
