Για πολύ καιρό, όποιος τολμούσε να διακρίνει πολιτική φιλοδοξία πίσω από τη δημόσια παρουσία της Μαρίας Καρυστιανού αντιμετώπιζε ένα ιδιότυπο δικαστήριο.
Οι υποστηρικτές της δεν απαντούσαν με επιχειρήματα. Επιστράτευαν το συναίσθημα, την ενοχή και το γνωστό «εσύ δεν έχεις παιδιά;».
Τώρα, όμως, αρκετοί από εκείνους που ύψωναν τείχος προστασίας γύρω της αποχωρούν και εξαπολύουν βαριές καταγγελίες. Οι πρώην θαυμαστές ανακάλυψαν ξαφνικά τον προσωποκεντρικό μηχανισμό, την απουσία εσωτερικής λειτουργίας και τα παράλληλα κέντρα αποφάσεων.
Μόνο που όλα αυτά δεν φύτρωσαν χθες το πρωί.
Όποιος μπαίνει σε ένα πολιτικό σχήμα που περιστρέφεται γύρω από ένα πρόσωπο γνωρίζει τους κανόνες. Το πρόσωπο αποφασίζει, οι υπόλοιποι χειροκροτούν και όλοι περιμένουν μια θέση στο ψηφοδέλτιο. Όταν το σχέδιο χαλάσει, ξεκινούν οι καταγγελίες περί δημοκρατίας.
Ο Μάικ Τάισον το είχε περιγράψει καλύτερα: όλοι έχουν σχέδιο μέχρι να δεχθούν την πρώτη γερή γροθιά. Τα στελέχη που αποχωρούν πήραν τώρα τη δική τους πολιτική γροθιά. Δεν απέκτησαν τον ρόλο που περίμεναν και ξαφνικά είδαν όσα οι ίδιοι χαρακτήριζαν συκοφαντίες.
Το πρόβλημα δεν αφορά μόνο την Καρυστιανού. Αφορά την ακατανίκητη ελληνική ανάγκη για έναν ακόμη Μεσσία. Σήμερα τον αποθεώνουμε, αύριο τον καταγγέλλουμε και μεθαύριο ψάχνουμε τον επόμενο.
