Από τη γέννηση της ιδέας του Κάθετου Αγωγού, ήταν φανερό πως θα υπήρχαν αντιδράσεις.
Και από την Τουρκία μέσω της αντ’ αυτής συμμάχου της Αλβανίας. Και από συγκρουόμενα αμερικανικά επιχειρηματικά συμφέροντα. Και από χώρες της Ε.Ε. -παρότι ευρωπαϊκό έργο- που θα προτιμούσαν άλλη πύλη εισόδου για το αμερικανικό LNG και όχι την Ελλάδα.
Στην αρχή υπήρχαν μόνο «γρατζουνίσματα». Ίσως γιατί πολλοί εξ αυτών πίστευαν ότι στο τέλος δεν θα επιλεγόταν η Ελλάδα. Όσο οι εξελίξεις έδειχναν πως η Ελλάδα κερδίζει αυτόν τον κρίσιμο ρόλο τόσο εντείνονταν τα παρασκηνιακά χτυπήματα. Καθώς η ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας-Κύπρου και μετά Ισραήλ απέκτησε γαλλική συμμετοχή και αμερικανικές ευλογίες. Ενώ ωριμάζει και ο GREGY που θα διασυνδέσει την Ελλάδα με την Αίγυπτο. Παραμεγαλώνει η Ελλάδα σαν ενεργειακός παράγων και της Ευρώπης και της Ανατολικής Μεσογείου.
Η πιο άμεσα θιγόμενη είναι η Τουρκία, η οποία -μέσα σε όλα τα άλλα- βλέπει να μειώνεται το ενεργειακό βάρος της και να αυξάνει σημαντικά το ενεργειακό βάρος της Ελλάδας, σε μια περίοδο σημαντικών ανακατατάξεων στην ευρύτερη περιοχή. Ο Κ. Μητσοτάκης δεν είπε τυχαία στην πρόσφατη συνέντευξή του στον ΣΚΑΪ ότι «θα μπορούσε να ήταν άλλη χώρα» στη θέση της Ελλάδας, εννοώντας σαφώς την Τουρκία.
Λίγο νωρίτερα άρχισαν τα «χοντρά» χτυπήματα. Η WSJ «φύτεψε» το ανυπόστατο δημοσίευμα ότι η Αμερικανίδα πρέσβης στην Αθήνα δήθεν απείλησε τον Στ. Παπασταύρου ότι οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να κάνουν και στην Ελλάδα ό,τι έκαναν με την κυβέρνηση της Ρουμανίας, η οποία ως γνωστόν έπεσε. Πήγε άπατη η προσπάθεια. Αλλά η Γκιλφόιλ παρέμενε το «πρόσφορο πρόσωπο». Αυτή τη φορά, εκτός από τα 100.000 δολάρια που φέρεται να ζήτησε από χρηματοδότη του Τραμπ, κατηγορήθηκε για το εντελώς αντίθετο απ’ αυτό που κατηγορήθηκε στην αρχή: ότι ανέπτυξε «ύποπτες» σχέσεις με Ελληνες επιχειρηματίες και εφοπλιστές, για να ευνοήσει μέσω των δικών τους συμφερόντων και την Ελλάδα. Στο παιχνίδι μπήκε και η WP σε μια προσπάθεια να παιχτούν τα ρέστα, πριν τελειώσει η σκληρή παρτίδα πόκερ.
Ομως, ο Μ. Ρούμπιο κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα υπήρξε απόλυτα κατηγορηματικός στη στήριξή του στον Κάθετο Αγωγό, ο οποίος θα τροφοδοτεί τα Βαλκάνια και χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης. Η προσπάθεια υπονόμευσης του Κάθετου Αγωγού, παρ’ όλα αυτά συνεχίστηκε -με στόχο την Γκιλφόιλ, την οποία προφανώς θεωρούν τον «αδύναμο κρίκο»– καθώς «είναι πολλά τα λεφτά» και σημαντική η γεωπολιτική ενίσχυση της Ελλάδας.
Όλα αυτά είναι ευανάγνωστα και εν πολλοίς αναμενόμενα από όσους γνώριζαν σε βάθος την ιστορία, αλλά και το παρασκήνιό της. Αλλά στο εσωτερικό της χώρας υπήρχε ομοφωνία, αφού το εθνικό όφελος είναι και μεγάλο και προφανές.
Το εντυπωσιακό και ταυτοχρόνως αποκαλυπτικό είναι ότι ακόμα και μετά το σφύριγμα της λήξης μπήκαν στο «κόλπο» και κάποιοι εγχώριοι παράγοντες. Οι οποίοι κάνουν σημαία τους τα δημοσιεύματα της WSJ και της WP που στοχοποιούν την Γκιλφόιλ, μιας και δεν θα μπορούσαν ποτέ να συνταχθούν ανοικτά με τις βλέψεις άλλων χωρών και τα ξένα συμφέροντα. «Καρφώνονται» όμως…
