Το ΔΝΤ προειδοποιεί ότι το υψηλό δημόσιο χρέος αυξάνει το κόστος δανεισμού των μεγάλων οικονομιών.
Η έκθεση Fiscal Monitor αναδεικνύει την ανάγκη άμεσων μέτρων για τη συγκράτηση του χρέους.
Μεταξύ Φεβρουαρίου και Σεπτεμβρίου, η μέση απόδοση των δεκαετών ομολόγων της G7 κέρδισε περισσότερο από μία ποσοστιαία μονάδα. Έτσι, έφτασε στο υψηλότερο επίπεδο σχεδόν δύο δεκαετιών.
Περισσότερο χρέος, ακριβότερος δανεισμός
Το ΔΝΤ προβλέπει ότι το παγκόσμιο δημόσιο χρέος θα ξεπεράσει το 100% του παγκόσμιου ΑΕΠ έως το 2030.
Παράλληλα, οι υψηλές τιμές πετρελαίου και ο επίμονος πληθωρισμός ενισχύουν την πίεση. Επιπλέον, οι επενδύσεις στην τεχνητή νοημοσύνη αυξάνουν τη ζήτηση κεφαλαίων.
Ωστόσο, το Ταμείο δίνει ιδιαίτερο βάρος στις δημοσιονομικές ανισορροπίες. Οι επενδυτές απαιτούν υψηλότερες αποδόσεις λόγω του χρέους και των μεγάλων μελλοντικών εκδόσεων ομολόγων.
Ταυτόχρονα, οι κυβερνήσεις αυξάνουν τις δαπάνες για άμυνα και ενεργειακή ασφάλεια. Η γήρανση του πληθυσμού προσθέτει νέες χρηματοδοτικές ανάγκες.
Οι τόκοι πιέζουν τους προϋπολογισμούς
Το Ταμείο προβλέπει μέσο επιτόκιο κρατικού δανεισμού 3,7% το 2031, έναντι 2,3% το 2021.
Στις ΗΠΑ, εκτιμά δαπάνες τόκων 5,7% του ΑΕΠ το 2031. Πριν από την πανδημία, ο αντίστοιχος λογαριασμός έφτανε περίπου στο 2,8%.
Συνεπώς, οι τόκοι δεσμεύουν μεγαλύτερο μέρος των κρατικών εσόδων. Παράλληλα, περιορίζουν τη χρηματοδότηση δημόσιων επενδύσεων και κοινωνικών προγραμμάτων.
Επιπλέον, οι υψηλές υποχρεώσεις δυσκολεύουν νέες παρεμβάσεις στήριξης σε περιόδους ύφεσης.
Το ΔΝΤ ζητά συγκεκριμένες παρεμβάσεις
Το παγκόσμιο πρωτογενές έλλειμμα θα φτάσει το 3,3% του ΑΕΠ το 2026, σύμφωνα με την έκθεση.
Ωστόσο, η σταθεροποίηση του χρέους απαιτεί έλλειμμα περίπου 2,6%. Το Ταμείο ζητά πρόσθετη προσπάθεια και τα επόμενα χρόνια.
Σε αρκετές οικονομίες, τα επιτόκια νέου δανεισμού ξεπερνούν τους προσδοκώμενους ονομαστικούς ρυθμούς ανάπτυξης. Επομένως, οι κυβερνήσεις πρέπει να βελτιώσουν τα πρωτογενή ισοζύγια.
Γι’ αυτό, το ΔΝΤ προτείνει αξιόπιστα μεσοπρόθεσμα σχέδια με ρεαλιστικές παραδοχές. Κάθε καθυστέρηση αυξάνει τους τόκους, περιορίζει τις επιλογές πολιτικής και απαιτεί μεγαλύτερες παρεμβάσεις για τη σταθεροποίηση του δημόσιου χρέους.
