Αφού δέκα και πλέον χρόνια μάς έπρηξαν να λένε ξανά και ξανά για το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς, να λένε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το μόνο κόμμα που υπηρετεί την κοινωνία, αφού υποσχέθηκαν της Παναγιάς τα μάτια, από την κατάργηση των μνημονίων με έναν νόμο κι ένα άρθρο μέχρι να χορεύουν τσάμικα στο Σύνταγμα, φιλιούνταν με τον Καμμένο και έκαναν καταλήψεις με τη Ραχήλ Μακρή, αφού μας φέσωσαν μια ΕΡΤ της Ακριβοπούλου και του Καψώχα, μας τάιζαν μελέτες του Ινστιτούτου της Φλωρεντίας, μας έλεγαν ότι δεν έχουν κάτι κακό οι μολότοφ και είχαν παρουσιάσει τον έρπητα στα χείλη του Τσίπρα ως απόδειξη του πόσο σκληρά διαπραγματευόταν για τον λαό, σήμερα, μία δεκαετία μετά, αυτοδιαλύονται, αφού πρώτα πιάστηκαν στα χέρια, ξεκατινιάστηκαν και αλληλομαχαιρώθηκαν, και αφού τους κατούρησε μέχρι και η Φάρλι του τουρίστα από το Μαϊάμι.
Σήμερα, ένας ένας, με τις γλώσσες τους κατεβασμένες, περιμένουν ένα νεύμα του δήθεν νέου Ανδρέα για να μπουν στο νέο αεροσκάφος του κόμματός του, ως η νέα Μιμή…
