Ο «Έλα με φόρα» μετά το Συνέδριο, Ν. Ανδρουλάκης, ο οποίος συνεχίζει να αγνοεί την κολλημένη βελόνα, υπέπεσε σε μεγάλο ατόπημα. Υποθέτω όχι γιατί δεν κατάλαβε, αλλά γιατί μάλλον έχει αποφασίσει να κατέβει όλη τη σκάλα της αντιθεσμικότητας.
Παραποιώντας μια δήλωση του Π. Μαρινάκη, για τη συμμετοχή των βουλευτών που άρθηκε η ασυλία τους στα ψηφοδέλτια των επόμενων εκλογών, οδηγήθηκε σε αυθαιρεσία.
Έβγαλε το συμπέρασμα ότι η συμμετοχή τους στα ψηφοδέλτια είναι προσβολή στη Δικαιοσύνη! Εννοώντας, προφανώς, ότι η απόφαση για τη συμπερίληψή τους στα ψηφοδέλτια προκαταλαμβάνει την κρίση της Δικαιοσύνης ή, το ακόμα χειρότερο, ότι θα συμπεριληφθούν στα ψηφοδέλτια ακόμα κι αν πρωτοδίκως κριθούν ένοχοι.
Αν δεν πρόκειται για λάθος αντίληψη, πρόκειται για μέγα ατόπημα. Αντίστοιχο του «κυβέρνηση υποδίκων», μόνο και μόνο λόγω της άρσης της ασυλίας. Η άρση της ασυλίας ενός βουλευτή δεν σημαίνει επ’ ουδενί καταδίκη και ενοχή. Ο Δυτικός νομικός πολιτισμός το έχει λύσει αυτό, εδώ και πολλές δεκαετίες, υιοθετώντας το τεκμήριο της αθωότητας.
Σε κάθε καλοπροαίρετο άνθρωπο είναι σαφές ότι η συμμετοχή των βουλευτών των οποίων ήρθη η ασυλία τους στα ψηφοδέλτια προϋποθέτει πως θα έχει υπάρξει πρωτόδικη κρίση πριν από τις εκλογές. Αυτή η σαφής σκέψη δεν είναι προφανής για τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ. Με αποτέλεσμα είτε να προδικάζει τη «συμφωνημένη» αθώωση των 11, ακολουθώντας το διόλου θεσμικό μονοπάτι της δήλωσής του ότι δεν εμπιστεύεται, άρα και δεν σέβεται, τη Δικαιοσύνη. Είτε να εμφανίσει σκόπιμα το κυβερνών κόμμα να αγνοεί τις δικαστικές αποφάσεις κουρελιάζοντας το Σύνταγμα. Και τα δύο προδίδουν αριβισμό.
