Όλο και περισσότερο ακούγεται ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης «πιέζεται». Μα φυσικά πιέζεται.
Ποιος πίστεψε ποτέ ότι μια τρίτη θητεία θα είναι περίπατος; Η πολιτική δεν είναι ούτε καριέρα γραφείου ούτε δημόσια υπηρεσία. Είναι σκληρό παιχνίδι αντοχών. Και στην Ελλάδα, ακόμα σκληρότερο.
Υπάρχει μια μερίδα που λέει «ας τα παρατήσει». Οκτώ χρόνια είναι αρκετά, λένε. Σοβαρά τώρα; Σε ποια χώρα φεύγει ο πρώτος με διψήφια διαφορά από τον δεύτερο επειδή… κουράστηκε; Και κυρίως: να φύγει για να έρθει ποιος;
Το ερώτημα αυτό δεν απαντιέται ποτέ. Γιατί απάντηση δεν υπάρχει. Υπάρχει μόνο η εύκολη γκρίνια και η διαχρονική ελληνική συνήθεια: να μηδενίζουμε τον πρώτο για να νιώσουμε καλύτερα ως θεατές.
Ναι, υπάρχουν προβλήματα. Υπάρχουν αστοχίες, λάθη, πρόσωπα που εκθέτουν την κυβέρνηση. Πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν. Η πραγματικότητα δεν είναι αποστειρωμένη. Είναι γεμάτη παγίδες. Το ζήτημα είναι τι αλλάζεις και τι αφήνεις πίσω.
Ο Μητσοτάκης άλλαξε αρκετά. Όχι τα πάντα. Κανείς δεν το έκανε ποτέ. Αλλά στην πολιτική δεν μετράνε τα «πολλά». Μετράει το ένα που δεν έκανες και τελικά “έσκασε”. Εκεί θα κριθείς.
Η απουσία σοβαρού αντιπάλου τον διευκολύνει πολιτικά, αλλά τον πιέζει προσωπικά. Γιατί ξέρει ότι δεν υπάρχει “εύκολη έξοδος”. Αν φύγει, αφήνει κενό. Αν μείνει, φορτώνεται την ευθύνη.
Αυτή είναι η πραγματική εξίσωση. Και δεν λύνεται με συνθήματα.
