Από την πρώτη στιγμή που ξέσπασε η ιστορία με την Κοβέσι, το πολιτικό σύστημα είχε μπροστά του μια επιλογή.
Να τη δει ως μια ακόμα αφορμή για σύγκρουση ή ως μια ευκαιρία για να κόψει ένα παλιό κακό από τη ρίζα. Διάλεξε το πρώτο. Και δεν προκαλεί εντύπωση. Στην Ελλάδα, η πολιτική αντιπαράθεση σπάνια αφήνει χώρο για αυτοκριτική.
Η αντιπολίτευση βρήκε πεδίο δόξης λαμπρό. Η κυβέρνηση σήκωσε άμυνες. Και κάπου στη μέση χάθηκε η ουσία. Γιατί το ζήτημα δεν είναι ούτε η Κοβέσι, ούτε ποιος φωνάζει πιο δυνατά. Το ζήτημα είναι το ρουσφέτι. Αυτό το διαχρονικό εργαλείο που ταλαιπώρησε γενιές και γενιές.
Όσοι έχουν μνήμη, θυμούνται. Κάποτε ήθελες «μέσο» για να μπεις στο πανεπιστήμιο. Μετά για μια θέση στο Δημόσιο. Για ένα τηλέφωνο, για μια άδεια, για μια υπογραφή. Και όλα αυτά κόπηκαν, όχι με λόγια, αλλά με μεταρρυθμίσεις. Πανελλήνιες, ΑΣΕΠ, ψηφιοποίηση. Κάθε φορά που έκλεινε ένα παράθυρο, κάποιος φώναζε. Μετά προσαρμόζονταν όλοι.
Σήμερα, το ίδιο έργο. Άλλες μορφές, ίδια λογική. Πίεση στον βουλευτή, αίτημα «εκτός διαδικασίας», μια χάρη που «δεν φαίνεται». Και όταν σκάσει η ιστορία, αρχίζει η υποκρισία. Οι μεν καταγγέλλουν, οι δε αμύνονται, και κανείς δεν λέει το απλό: να τελειώνουμε με αυτό.
Η υπόθεση αυτή, όσο θόρυβο κι αν προκαλεί, θα μπορούσε να γίνει κάτι χρήσιμο. Να δώσει στον πολιτικό τη δυνατότητα να πει το πιο δύσκολο «όχι». Όχι γιατί δεν θέλει, αλλά γιατί δεν μπορεί. Όχι γιατί φοβάται, αλλά γιατί υπάρχει κανόνας.
Αν χαθεί κι αυτή η ευκαιρία, τότε θα συνεχίσουμε τα ίδια. Με λιγότερα παράθυρα, αλλά με την ίδια νοοτροπία. Και εκεί είναι το πραγματικό πρόβλημα. Όχι στο σκάνδαλο. Στη συνήθεια.
