Και κάτι ακόμα σημαντικό: δεν έχουμε καμία υποχρέωση να παραμένουμε ίδιοι με πέντε χρόνια πριν, έναν χρόνο πριν, έναν μήνα πριν ή ακόμα και 15 λεπτά πριν.
Κάθε άνθρωπος -εφόσον έχει τη δυνατότητα της λεκτική επικοινωνίας- μπορεί να μιλήσει για τον πόνο του. Να περιγράψει τι έζησε, να διεκδικήσει το δίκιο του, να ζητήσει αποζημίωση, να ακουστεί. Είναι αναφαίρετό
«Ο άνδρας χωρίς γυναικεία φροντίδα επιστρέφει στην αγριότητά του» παρατηρεί ο Αμερικανός συντηρητικός στοχαστής Dennis Prager στα κείμενά του για τη βιολογία του γάμου και της οικογένειας.1 Η παρατήρηση αυτή δεν είναι
«Ήρθε η ώρα να φύγουν όλοι αυτοί οι ξεφτιλισμένοι και να κυβερνήσει μία από μας». Η φράση δεν ειπώθηκε σε πάνελ ή σε προεκλογική συγκέντρωση. Ειπώθηκε πίσω από τον πάγκο ενός περιπτέρου,
Το 2025 φεύγει αφήνοντας πίσω του μια κοινωνία κουρασμένη, αλλά όχι πιο σοφή. Μάθαμε να μιλάμε όλοι ταυτόχρονα και να ακούμε ελάχιστα. Να απαντάμε πριν καν καταλάβουμε τι ειπώθηκε. Να διαλέγουμε πλευρά
Ο Αντώνης Κανάκης εμφανίζεται οργισμένος για την «κανονικοποίηση της διαφθοράς», όμως η στάση του προκαλεί έντονες αντιδράσεις, καθώς πολλοί τον κατηγορούν για επιλεκτική ευαισθησία και ρόλο ηθικού τιμητή που δεν συμβαδίζει πάντα
Όταν η πολιτική ζωή μιας χώρας μοιάζει περισσότερο με κακογραμμένη σάτιρα παρά με οργανωμένο δημοκρατικό σύστημα, τότε δεν τίθεται ζήτημα «κινδύνου» αλλά ζήτημα πραγματικότητας. Και η σημερινή ελληνική πραγματικότητα είναι αυτή ακριβώς:
Η πολιτική δεν είναι θέατρο, κι όμως οι πλατείες και τα τηλεοπτικά στούντιο έχουν μετατραπεί σε σκηνές. Εκεί όπου ο αιρετός δεν λογοδοτεί, αλλά «παίζει ρόλο», όχι του ηγέτη, αλλά του λαϊκού
Η παιδική παχυσαρκία εξελίσσεται σε ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα δημόσιας υγείας στην Ελλάδα, με τα τελευταία στοιχεία να καταδεικνύουν ότι η χώρα μας κατατάσσεται στις πρώτες θέσεις της Ευρώπης.