Ο Αλέξης Τσίπρας είπε αυτό που ήθελε να ακουστεί. «Σε λίγα εικοσιτετράωρα γίναμε αξιωματική αντιπολίτευση, σε λίγους μήνες θα γίνουμε κυβέρνηση». Ωστόσο, η φράση δεν δείχνει μόνο φιλοδοξία. Δείχνει και στρατηγική.
Παράλληλα, οι δημοσκοπήσεις του δίνουν πολιτικό οξυγόνο. Αν οι κάλπες του 2027 επιβεβαιώσουν αυτή την εικόνα, ο Τσίπρας δεν θα κερδίσει απαραίτητα την εξουσία. Όμως, θα κερδίσει τον ρόλο του βασικού διεκδικητή για την επόμενη μέρα.
Γι’ αυτό, ο μεγάλος χαμένος δεν μοιάζει με τον Μητσοτάκη. Μοιάζει με τον Νίκο Ανδρουλάκη. Το ΠΑΣΟΚ πήρε τη δεύτερη θέση σχεδόν από τύχη, καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ διαλυόταν πολιτικά. Ωστόσο, ο Ανδρουλάκης δεν τη μετέτρεψε σε προοπτική εξουσίας.
Αντίθετα, επί δύο χρόνια έχτισε όλο το αφήγημα πάνω στην ανάγκη «να φύγει ο Μητσοτάκης». Έτσι, έστρωσε τον δρόμο σε όποιον μπορούσε να εμφανιστεί ως πιο ισχυρός αντίπαλος της ΝΔ. Και τώρα αυτόν τον ρόλο τον διεκδικεί ξανά ο Τσίπρας.
Επομένως, ένα κομμάτι του ΠΑΣΟΚ θα κινηθεί προς τον Τσίπρα. Την ίδια ώρα, ένα άλλο κομμάτι, που δεν θέλει ούτε να ακούει το όνομά του, θα στραφεί προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Κάπως έτσι, το ΠΑΣΟΚ κινδυνεύει να μείνει με τον παλιό, σκληρό πυρήνα του.
Τώρα, ο Ανδρουλάκης θυμάται τον διμέτωπο. Όμως, άργησε. Όταν σπέρνεις μόνο αντιμητσοτακισμό, δεν μπορείς ξαφνικά να ζητάς και αντιτσιπρισμό. Συνεπώς, ο Τσίπρας δεν του έκλεψε απλώς χώρο. Του πήρε το χωράφι που ο ίδιος καλλιέργησε.
