Ο Μάνος Βουλαρίνος άσκησε σφοδρή κριτική σε πρωτοβουλίες και εκδηλώσεις αλληλεγγύης που, όπως υποστήριξε, καταλήγουν να εμφανίζονται ως έμμεση στήριξη προσώπων ή οργανώσεων που συνδέονται με τη Χαμάς.
Η παρέμβασή του επαναφέρει στο προσκήνιο τη συζήτηση για τη στάση που διαχρονικά τηρεί ένα τμήμα της ελληνικής Αριστεράς στα ζητήματα της Μέσης Ανατολής, με τους επικριτές της να υποστηρίζουν ότι συχνά επιδεικνύει επιλεκτική ευαισθησία απέναντι σε ζητήματα τρομοκρατίας και πολιτικής βίας.
Σύμφωνα με αυτή την κριτική, η αλληλεγγύη προς τον παλαιστινιακό λαό δεν μπορεί να ταυτίζεται με ανοχή ή εξωραϊσμό οργανώσεων που έχουν κατηγορηθεί διεθνώς για αιματηρές επιθέσεις κατά αμάχων, καθώς κάτι τέτοιο δημιουργεί σοβαρά πολιτικά και ηθικά ερωτήματα.
