Ο Δήμος της Αθήνας αποτελεί εδώ και πολλά χρόνια μία από τις πιο μεγάλες και λαμπερές πύλες εισόδου στην κεντρική πολιτική.
Κάποιες φορές, μάλιστα, γίνεται μια εξίσου λαμπερή πύλη προσωρινής εξόδου από την κεντρική πολιτική, που σου δίνει την ευκαιρία να μείνεις ψηλά για να επανέλθεις. Τα παραδείγματα είναι πολλά και πάνε πολλά χρόνια πίσω: Έβερτ, Τρίτσης, Αβραμόπουλος, Μπακογιάννη, Κακλαμάνης, Καμίνης και τώρα Μπακογιάννης.
Αν υποθέσουμε ότι η προσωπική σφραγίδα που αφήνει ο δήμαρχος στην πόλη είναι αυτή που του ανοίγει την πόρτα για το επόμενο βήμα, τότε ο Μπακογιάννης πρέπει να κοιτάζει πολύ ψηλά. Ιδιαίτερα αν αναλογιστεί κανείς ότι ο προηγούμενος δήμαρχος Γιώργος Καμίνης ετέθη επικεφαλής στο ψηφοδέλτιο Επικράτειας του κόμματος του (ΚΙΝΑΛ), εξαργυρώνοντας πολιτικά τη δημαρχιακή θητεία οκτώ χρόνων που στο πεδίο της ανάπλασης της πρωτεύουσας έχει να παρουσιάσει ένα μόνο μεγάλο έργο, την αναβάθμιση του εμπορικού τριγώνου της Αθήνας.
Ο Μπακογιάννης, από την πλευρά του, σε οκτώ μήνες έχει ήδη βάλει τη σφραγίδα του σε δυο μεγάλα έργα ανάπλασης: Την Ομόνοια και τον Μεγάλο Περίπατο της Αθήνας.
Επίσης, μετά από καιρό είδαμε καθαρές και φωτισμένες τις πλατείες στην Κυψέλη, τα Πετράλωνα, το Μεταξουργείο και μια ράμπα στον Άγνωστο Στρατιώτη για τα άτομα με αναπηρία.
Το ξεκίνημα είναι ιδιαίτερα δυναμικό και ελπιδοφόρο. Και η σύγκριση με το πρόσφατο παρελθόν συντριπτική.
