Ας μην κοροϊδευόμαστε. Η συζήτηση για την αίθουσα της δίκης των Τεμπών είναι άλλη μία επικοινωνιακή φούσκα που σε λίγες μέρες θα έχει ξεφουσκώσει.
Όσοι σήμερα φωνάζουν ότι «στριμώχτηκαν», αύριο δεν θα το θυμούνται καν. Το ίδιο και όσοι επιμένουν ότι, ακόμη κι αν η διαδικασία γινόταν σε παλάτι, πάλι θα έβρισκαν λόγο να καταγγείλουν. Το θέμα δεν είναι ο χώρος. Το θέμα είναι η εργαλειοποίηση.
Ο Γιώργος Φλωρίδης μπαίνει στο στόχαστρο, όχι γιατί δεν βρέθηκε αίθουσα, αλλά γιατί κάποιοι χρειάζονται ένταση και εικόνα για να συντηρούν το αφήγημα. Και εδώ εμφανίζεται ξανά η Μαρία Καρυστιανού, με παρεμβάσεις που –αντί να ρίχνουν φως– ρίχνουν λάδι στη φωτιά.
Ας είμαστε ειλικρινείς: τρία χρόνια μετά, η κοινωνία δεν συζητά τους πραγματικούς υπεύθυνους, αλλά τα παράπλευρα σενάρια. Συνωμοσίες, «μπαζώματα», θεωρίες και κραυγές. Όλα αυτά που κάνουν θόρυβο, αλλά δεν αποδίδουν δικαιοσύνη. Γιατί η δικαιοσύνη θέλει στοιχεία, όχι συνθήματα.
Και κάπου εκεί χάνεται η ουσία. Ο κόσμος θυμάται πρόσωπα που φωνάζουν, όχι εκείνους που πραγματικά ευθύνονται. Θυμάται αντιπαραθέσεις, όχι πράξεις. Αυτό είναι το πρόβλημα.
Η δίκη των Τεμπών δεν είναι τηλεοπτικό πάνελ. Δεν είναι πεδίο πολιτικής καριέρας. Είναι μια διαδικασία που πρέπει να οδηγήσει σε ακριβοδίκαιη κρίση και πραγματική απόδοση ευθυνών. Όλα τα υπόλοιπα είναι θόρυβος.
