Κι ενώ θα έπρεπε να χαιρόμαστε, γιατί πλέον η ίδια δε μπορεί να κρύβεται πίσω από τον χαρακτηρισμό “χαροκαμένη μάνα” αλλά προβάλλει τον τίτλο “υποψήφια πρωθυπουργός”, δεν μας την έδωσε αυτή τη χαρά.
Τίποτα απολύτως πολιτικό δεν ακούστηκε στην παρθενική, κομματική κι όχι πολιτική της εμφάνιση.
Αοριστολογίες, ανέφικτες μπούρδες, τα όμορφα ψέμματα που όμορφα καίγονται και μίσος…
Πολύ, πηχτό, οφθαλμοφανές μίσος, που μπορούσες να το δεις, να το μυρίσεις και να το καταναλώσεις, νιώθοντας έτσι κι εσύ ότι έχεις δύναμη κι εξουσία, να εκδικηθείς, για οτιδήποτε κακό θεωρείς ότι σου έχει συμβεί και κάποιος άλλος είναι υπεύθυνος γι’ αυτό.
Πόσο πολλοί και πόσο γοητευτικοί ρόλοι, για ανθρώπους που δεν θέλησαν ή δε μπόρεσαν ποτέ να κατακτήσουν τον πιο χρήσιμο ρόλο μέσα σε μια κοινωνία! Αυτόν του Πολίτη!
Πάνω στη σκηνή, με μάτια σκληρά, με φωνή στριγκιά, η σύγχρονη Κρουέλα ντε Βιλ της “υποπολιτικής.”
Που όπως η Κρουέλα θέλησε με τις γούνες των σκυλιών της Δαλματίας να ικανοποιήσει την ματαιοδοξία και την απληστία της, έτσι και η νεόκοπη υποψήφια πρωθυπουργός χθες είπε ” Έχω δίπλα μου τις 57 ψυχές”. Ανατριχιαστικό…
Μια σκάλα από 57 νεκρούς, την οποία η Μαρία ανέβηκε φιλάρεσκα, πατώντας και καταπατώντας όχι μόνο μνήμη αθώων, αλλά κι αυτή τη βασική ανθρώπινη αρχή.
Ότι δεν ξεπουλιούνται όλα ρε γμτ, δεν ξεπουλιούνται…
