Τα τελευταία χρόνια, η φιλοζωία έχει αποκτήσει ολοένα και μεγαλύτερη θέση στον δημόσιο διάλογο. Και σωστά.
Η στάση μιας κοινωνίας απέναντι στα ζώα αποτελεί δείκτη πολιτισμού, ευαισθησίας και ποιότητας ζωής. Όμως, σε αρκετές περιπτώσεις, η φιλοζωική ατζέντα φαίνεται να μετατρέπεται σε εργαλείο πολιτικής εικόνας και όχι σε ουσιαστική πολιτική ευθύνη.
Δεν είναι λίγοι εκείνοι που εμφανίζονται ξαφνικά δίπλα σε φιλοζωικές δράσεις, σε εκδηλώσεις ή σε φωτογραφίες με αδέσποτα, την ίδια στιγμή που τα πραγματικά προβλήματα παραμένουν άλυτα. Κακοποιημένα ζώα, ελλιπείς υποδομές, ανεπαρκείς έλεγχοι, παράνομες εγκαταλείψεις και δήμοι χωρίς οργανωμένο σχέδιο διαχείρισης συνεχίζουν να αποτελούν καθημερινότητα σε πολλές περιοχές της χώρας.
Η πολιτική, ωστόσο, δεν είναι διαγωνισμός δημοσίων σχέσεων. Δεν αρκούν οι αναρτήσεις στα κοινωνικά δίκτυα, οι δηλώσεις ευαισθησίας και οι επικοινωνιακές παρουσίες μπροστά στις κάμερες. Η ουσία βρίσκεται στις πράξεις, στις αποφάσεις και κυρίως στην καθημερινή διαχείριση δύσκολων προβλημάτων που δεν προσφέρουν πάντα πολιτικό όφελος.
Η διοίκηση ενός δήμου ή οποιασδήποτε θέσης ευθύνης απαιτεί συνέπεια, παρουσία και αντοχή στην κριτική. Οι πολίτες δεν ζητούν «εικόνα». Ζητούν λύσεις. Ζητούν δομές, ελέγχους, στειρώσεις, συνεργασίες με ειδικούς και πραγματική προστασία των ζώων. Ζητούν πολιτικούς που να ασχολούνται με το πρόβλημα όλο τον χρόνο και όχι μόνο όταν πλησιάζουν εκλογές ή όταν μία υπόθεση παίρνει δημοσιότητα.
Η φιλοζωία δεν μπορεί να λειτουργεί ως πολιτικό ντεκόρ. Δεν είναι ένα εύκολο πεδίο προβολής για να καλλιεργείται ένα προφίλ ευαισθησίας χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα. Όποιος επιλέγει να σηκώνει δημόσια τη σημαία της προστασίας των ζώων, οφείλει να αποδεικνύει έμπρακτα ότι διαθέτει σχέδιο, συνέπεια και διάθεση σύγκρουσης με παθογένειες χρόνων.
Οι πολίτες πλέον αντιλαμβάνονται τη διαφορά ανάμεσα στην πραγματική δράση και στην επικοινωνιακή διαχείριση. Και όσο η κοινωνία γίνεται πιο απαιτητική, τόσο περισσότερο θα κρίνονται όσοι επιχειρούν να χρησιμοποιήσουν σοβαρά κοινωνικά ζητήματα ως προεκλογικά εργαλεία.
Γιατί τελικά, η φιλοζωία δεν μετριέται στις φωτογραφίες ούτε στις δημόσιες σχέσεις. Μετριέται στην καθημερινότητα, στις πράξεις και στην ευθύνη απέναντι σε όσους δεν έχουν φωνή.
