Η οικονομική τραγωδία που βιώνει η Ελλάδα από το 2010 μέχρι σήμερα παρουσιάστηκε από το εγχώριο και διεθνές πολιτικό σύστημα ως μια αναπόδραστη τιμωρία για μια χώρα που «ζούσε πάνω από τα
Σε κάθε υπόθεση πιθανής κακοποίησης ζώου, η κοινωνία ζητά ένα βασικό πράγμα: καθαρές απαντήσεις. Όχι μισές εξηγήσεις. Όχι τεχνικές ασάφειες. Όχι εύκολα σενάρια που μετατρέπουν τη βία σε «ατύχημα».
Αμφίλογη εικόνα: Από τη μια, η ένδεια του ελληνικού Δημοσίου σε εξειδικευμένα στελέχη: Γιατροί, μηχανικοί, δάσκαλοι, νομικοί αποστρέφουν το πρόσωπό τους από το Δημόσιο.
Πού είναι ο χαμός των πρώτων δύο ημερών της δίκης για την τραγωδία των Τεμπών; Η «μικρή αίθουσα», το «στήσιμο» της έδρας, η αστυνομοκρατία, οι οργισμένοι συνήγοροι, οι λίγοι αγανακτισμένοι συγγενείς και
Kemarin, rancangan undang-undang yang mengatur tentang KESETARAAN GAJI UNTUK PRIA DAN WANITA serta dimasukkannya perawat di Daerah dengan Tingkat Kesehatan Tinggi dan Buruk diajukan ke Parlemen untuk disetujui.
Στο λυκόφως του σύγχρονου πολιτισμού, η σεξουαλική πράξη έχει απογυμνωθεί από το αρχέγονο μεταφυσικό και βιολογικό της βάθος, καταλήγοντας μια μηχανική συναλλαγή μεταξύ δύο «αποστειρωμένων» οντοτήτων.
Στα 114 χρόνια ελεύθερου βίου της η πόλη της Θεσσαλονίκης είχε την τύχη να γίνει το εθνικό κέντρο των πιο δραματικών κοινωνικών και πολιτικών σκηνικών.