Η πρόσφατη δικαστική έρευνα για ενδεχόμενα φαινόμενα διαφθοράς στο ελληνικό μπάσκετ φέρνει στο προσκήνιο ένα πρόβλημα που υπερβαίνει τη χειραγώγηση αθλητικών αποτελεσμάτων.
Υπάρχει ένα σταθερό μοτίβο στον ελληνικό δημόσιο λόγο: η ίδια βασική πράξη —η μεταφορά δημόσιου χρήματος σε ιδιώτες— περιγράφεται με διαφορετικές λέξεις ανάλογα με το ποιος τη λαμβάνει.
Σε κάθε υπόθεση πιθανής κακοποίησης ζώου, η κοινωνία ζητά ένα βασικό πράγμα: καθαρές απαντήσεις. Όχι μισές εξηγήσεις. Όχι τεχνικές ασάφειες. Όχι εύκολα σενάρια που μετατρέπουν τη βία σε «ατύχημα».
Αμφίλογη εικόνα: Από τη μια, η ένδεια του ελληνικού Δημοσίου σε εξειδικευμένα στελέχη: Γιατροί, μηχανικοί, δάσκαλοι, νομικοί αποστρέφουν το πρόσωπό τους από το Δημόσιο.
Πού είναι ο χαμός των πρώτων δύο ημερών της δίκης για την τραγωδία των Τεμπών; Η «μικρή αίθουσα», το «στήσιμο» της έδρας, η αστυνομοκρατία, οι οργισμένοι συνήγοροι, οι λίγοι αγανακτισμένοι συγγενείς και
Kemarin, rancangan undang-undang yang mengatur tentang KESETARAAN GAJI UNTUK PRIA DAN WANITA serta dimasukkannya perawat di Daerah dengan Tingkat Kesehatan Tinggi dan Buruk diajukan ke Parlemen untuk disetujui.
Στο λυκόφως του σύγχρονου πολιτισμού, η σεξουαλική πράξη έχει απογυμνωθεί από το αρχέγονο μεταφυσικό και βιολογικό της βάθος, καταλήγοντας μια μηχανική συναλλαγή μεταξύ δύο «αποστειρωμένων» οντοτήτων.
Στα 114 χρόνια ελεύθερου βίου της η πόλη της Θεσσαλονίκης είχε την τύχη να γίνει το εθνικό κέντρο των πιο δραματικών κοινωνικών και πολιτικών σκηνικών.
Βρισκόμαστε προ των πυλών της επετείου του Ιουλίου του 2015, των ημερών του δημοψηφίσματος, των κλειστών τραπεζών και της κορύφωσης των δραματικών, και αρχικά αποτυχημένων, διαπραγματεύσεων με την Ευρώπη.