Ο Κυριάκος Βελόπουλος επιλέγει να επενδύσει σε μια ρητορική «αυτοδυναμίας», ωστόσο η πραγματικότητα των αριθμών είναι αμείλικτη.
Με ποσοστά της τάξης του 8% δεν μπορεί να υπάρξει κυβερνητική προοπτική, ούτε να διαμορφωθεί πλειοψηφικό ρεύμα εξουσίας σε ένα σύγχρονο κοινοβουλευτικό σύστημα.
Η κατηγορηματική άρνηση συνεργασιών περισσότερο περιορίζει τον πολιτικό του ρόλο, παρά τον ενισχύει, καθώς μετατρέπει ένα κόμμα διαμαρτυρίας σε δύναμη χωρίς δυνατότητα ουσιαστικής παρέμβασης στη διακυβέρνηση.
Σε ένα περιβάλλον όπου οι συμμαχίες αποτελούν βασικό εργαλείο πολιτικής σταθερότητας, η επιλογή της απομόνωσης δημιουργεί ερωτήματα για τη σοβαρότητα και τη βιωσιμότητα μιας τέτοιας στρατηγικής.
