Ο ιστορικός του μέλλοντος θα χωρίσει την πολιτική βιογραφία του Αλέξη Τσίπρα σε δύο μέρη.
Στο πρώτο μέρος θα περιγράφει τα χρόνια του ΣΥΡΙΖΑ, την ανάδειξη του στην ηγεσία, την διχαστική πολιτική του, το καταστρεπτικό πέρασμα του από την πρωθυπουργία της χώρας και την τραγελαφική του πτώση.
Στο δεύτερο μέρος θα περιγράφει την προσπάθεια επανεισδοχής του στα πολιτικά πράγματα, την προδοσία και καταγγελία των παλιών του συντρόφων, τις ευφάνταστες εξαγγελλίες και την αποχή από την πραγματικότητα.
Στην πρώτη εποχή είχαμε να κάνουμε με την βάρβαρη αριστερά των «τρόλ», του διχασμού, του μίσους, της δημιουργικής ασάφειας και του εγκληματικού καλοκαιρού του 2015. Τότε αντιμετωπίζαμε την κανονική αριστερά, αυτό το ιδεολογικό μόρφωμα που είχε διαμορφώσει η μεταπολιτευτική Ελληνική πραγματικότητα. Σήμερα όμως δεν έχουμε να κάνουμε με την αριστερά του τότε.
Σήμερα ο Αλέξης Τσίπρας, θέλοντας να αποβάλει το παρελθόν του, εισάγει στην πολιτική μας ιδεολογία ένα νέο φαινόμενο αυτό του «Τσιπρισμού».
Ιδεολογία καθαρά προσωποπαγής. Χωρίς αυτόν δεν θα δημιουργούνταν και μετά από αυτόν δεν θα υπάρχει. Εκπροσωπεί την ουτοπία, πλάθει μύθους του παρελθόντος που αναφέρονται και συγκινούν ένα ιδεολογικά γερασμένο κοινό.
Αλλά πάνω από όλα χρησιμοποιεί τις παλιές μεθόδους της βαρβαρότητας, την δημαγωγία, τις ψηφιακές στρατιές των «τρόλ», την λαϊκίστική εξαχρείωση, την τοξικότητα, το μίσος για τους αντιπάλους. Ας μην αυταπατόμαστε, όπως και το 2015 έτσι και σήμερα ο «Τσιπρισμός» ποντάρει στον εκτσογλανισμό της κοινωνίας. Μόνον στον βούρκο αυτόν αισθάνεται δυνατός και ότι μπορεί να μεγαλουργήσει.
Τέλος, βλέπουμε ότι ο «Τσιπρισμός» εισάγει στην πολιτική μας ζωή νέα πρόσωπα. Αυτό εκ πρώτης όψεως φαίνεται καταπληκτικό αλλά η έως τώρα παρουσία και η έκθεση τους αποκαλύπτει πολιτικούς τυχοδιώκτες, με έναν αδικαίωτο ναρκισσισμό που έως τώρα δεν εύρισκε χώρο έκφρασης. Ετερόφωτοι προσκολλημένοι στον αρχηγό διάττοντες αστέρες.
Η εμφάνιση, ένας μεγάλος θόρυβος, μια προσδοκία εξουσίας, και μετά το τέλμα.
