Η Ζωή Κωνσταντοπούλου επέλεξε ξανά την οδό της προσωπικής επίθεσης, χαρακτηρίζοντας τον Άδωνι Γεωργιάδη «φασιστοειδές». Μια τέτοια φράση δεν υπηρετεί τον δημόσιο διάλογο.
Αντίθετα, τον δηλητηριάζει. Η πολιτική αντιπαράθεση μπορεί και πρέπει να είναι σκληρή, αλλά χρειάζεται επιχειρήματα, στοιχεία και θεσμικό μέτρο. Όταν ο λόγος διολισθαίνει σε βαρείς χαρακτηρισμούς, η συζήτηση φεύγει από την ουσία και μετατρέπεται σε τηλεοπτική σύγκρουση εντυπώσεων. Η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας επιχειρεί συχνά να εμφανιστεί ως φωνή θεσμικής ευαισθησίας.
Όμως η χρήση τέτοιων χαρακτηρισμών υπονομεύει ακριβώς αυτή την εικόνα. Γιατί η δημοκρατική κριτική δεν χτίζεται με προσβολές, αλλά με καθαρές θέσεις και πολιτική σοβαρότητα.
