Οι υψηλές αποδόσεις των κρατικών ομολόγων δημιουργούν νέες πιέσεις στους προϋπολογισμούς της Ευρωζώνης.
Ωστόσο, η Ελλάδα εμφανίζει μεγαλύτερη αντοχή από ισχυρές οικονομίες, σύμφωνα με ανάλυση της Morningstar DBRS.
Ο οίκος εξετάζει το κόστος δανεισμού σε εννέα χώρες της Ευρωζώνης. Συγκεκριμένα, αναλύει Αυστρία, Βέλγιο, Γαλλία, Γερμανία, Ελλάδα, Ιταλία, Ολλανδία, Πορτογαλία και Ισπανία.
Η DBRS θεωρεί ότι οι αποδόσεις θα κρατήσουν τα υψηλά επίπεδα έως το τέλος της δεκαετίας. Παράλληλα, χρησιμοποιεί ως βάση τις μέσες αποδόσεις των δεκαετών ομολόγων κατά τους πρώτους επτά μήνες του 2026.
Γιατί οι αποδόσεις παραμένουν υψηλές
Το 2022, το πληθωριστικό σοκ και οι αυξήσεις επιτοκίων ώθησαν απότομα προς τα πάνω τις αποδόσεις. Έκτοτε, όμως, άλλοι παράγοντες διατηρούν την πίεση στις αγορές.
Αρχικά, οι κυβερνήσεις εκδίδουν περισσότερα ομόλογα για να καλύψουν τα ελλείμματα και τις ανάγκες αναχρηματοδότησης. Επιπλέον, οι επιχειρήσεις αυξάνουν τις δικές τους εκδόσεις και διεκδικούν μέρος της επενδυτικής ζήτησης.
Παράλληλα, οι κεντρικές τράπεζες περιορίζουν τα χαρτοφυλάκια ομολόγων μέσω της ποσοτικής σύσφιξης. Έτσι, ιδιώτες επενδυτές καλύπτουν μεγαλύτερο μέρος της προσφοράς και ζητούν υψηλότερες αποδόσεις.
Επιπλέον, οι δημοσιονομικές ανησυχίες αυξάνουν τα ασφάλιστρα κινδύνου. Συνεπώς, οι χώρες με αδύναμες προοπτικές πληρώνουν ακριβότερα για νέο δανεισμό.
Ελλάδα, Ισπανία και Πορτογαλία αντέχουν περισσότερο
Παρά το υψηλό ελληνικό χρέος, η DBRS βλέπει περιορισμένο κίνδυνο για τις δαπάνες τόκων. Μάλιστα, προβλέπει μείωση του σχετικού κόστους κατά 0,2% του ΑΕΠ μεταξύ 2025 και 2030.
Αντίθετα, η Γαλλία θα καταγράψει αύξηση 0,9% του ΑΕΠ. Επίσης, το Βέλγιο θα εμφανίσει άνοδο 0,6%, ενώ η Γερμανία θα προσθέσει 0,4%.
Η Ισπανία και η Πορτογαλία θα περιορίσουν την αύξηση μόλις στο 0,1% του ΑΕΠ. Επομένως, οι τρεις οικονομίες του ευρωπαϊκού Νότου δείχνουν μεγαλύτερη ανθεκτικότητα.
Τα «όπλα» της ελληνικής οικονομίας
Η ισχυρή ανάπτυξη και τα πρωτογενή πλεονάσματα προστατεύουν την Ελλάδα από ένα διεθνές σοκ επιτοκίων. Επιπλέον, η συνεχής υποχώρηση του δείκτη χρέους μειώνει τον όγκο που χρειάζεται νέα χρηματοδότηση.
Παράλληλα, η μεγάλη μέση διάρκεια του ελληνικού χρέους καθυστερεί τη μεταφορά των υψηλότερων επιτοκίων στον προϋπολογισμό. Έτσι, η χώρα αναχρηματοδοτεί κάθε χρόνο μόνο ένα μικρό μέρος των συνολικών υποχρεώσεών της.
Το ΔΝΤ προβλέπει μέση ονομαστική ανάπτυξη 4,4% για Ελλάδα, Ισπανία και Πορτογαλία την περίοδο 2026-2030. Αντίθετα, οι άλλες έξι χώρες θα καταγράψουν μέσο ρυθμό 3,1%.
Επιπλέον, οι τρεις χώρες θα διατηρήσουν πρωτογενή πλεονάσματα έως το 2030. Έτσι, θα μειώσουν τις χρηματοδοτικές ανάγκες και το απόθεμα χρέους που απαιτεί μελλοντική αναχρηματοδότηση.
Ελευθερία Κούρταλη
